Ne laatste om het af te leren!
Aangezien dat je de laatste altijd op voorhand moet aankondigen, hier is hij dan.
Nog 18 dagen en we zitten in de Manger! Dus nog een laatste keer wat updates. Na ons Buske te hebben verkocht met 1100 dollar winst. Moesten we terug naar het hostelleven dat we 5 maanden voordien hadden verlaten. Een goedkope backbacker zoeken in Sydney en hopen dat de kopers van ons buske niet om de 5 botten zouden bellen met klachten. 1 klacht later en we zaten gesettled in een goedkope hostel, aangeraden door Bram. Bram die ondertussen ook in Sydney was aangekomen. Maar zoals gewoonlijk komt een geluk meestal met een ongeluk. (of omgedraaid) De eerste nacht dat hij er met zijn reisgenoote was, wekten ze ons om 6u in de morgend. Waarom zult u zich afvragen? Een half uur daarvoor had een of andere nozem namelijk 3 auto's voor de parkeerplaats van onze belgische vriend een wagen in brand gestoken. Van de commotie wordt deze legendarisch kerel gewekt. Ondertussen was de 2e auto reeds in brand gevlogen. In een reflex wil Brakke zijn buske verplaatsen. Maar dit vervoersmiddel weigert enige reactie te geven. Dus maar uit het buske vluchten. Tegen dat de laatste wagen begon te smeulen, was de brandweer echter gearriveerd. Dus geen paniek. Bram, de reisgezel en het busje waren gered. MAAR wij wel allemaal wakker. Soit, hierna is iedereen zowat vertrokken en begonnen wij onze trip naar Vietnam wat voor te breiden. Dit hield in; een week niks doen in Sydney. De bus pakken naar Surfers Paradise en daar wederom een week op ons gat zitten.
Uiteindelijk de vlieger opstappen richting HoChi Min City, aka Saigon. Daar opgepikt door onze chauffeur Thomas. Afgezet bij Harald en dan op restaurant gegaan. Het eerste in lange tijd. Met de deskundige hulp van Harald onze trip in Vietnam uitgestippeld.
En hier begint het verhaal van Vietnam. Met een openbus ticket kunnen we kiezen waar we afstappen en hoeveel tijd we er verblijven. Eerste stop Mui Ne: Cocktails aan 1.70 euro. Pintjes aan 0.80 euro en elke dag 2 a 3 keer op restaurant. Wat duinen gezien van 20 meter hoog en daar met de slee afgerezen. 2e stop Dalat: Schoon bergdorpje, maar wat frisjes. 3e stop Nha Trang: Een beetje gaan duiken. Vierde stop Hoi An.: Wat tailors bezocht met succes. Vijfde stop: Hue: Regen regen en nog eens rege. Dus snel weg naar Hanoi. Hier aangekomen en direct een goed terrasje uitgezocht. Wat zitten en drinken en ineens lotte en Phillip zien passeren. Met deze toeristen die nog maar aan het begin van hun trip zitten een zeer intesieve city trip gedaan in Hanoi. Aangezien Sam en Lander dit niet meer gewoon zijn. Hebben we hen onder nze hoede genomen en een boot trip van 2 dagengeboekt met ons gevieren. Wat op het dek van het schip liggen met een biertje in de hand, kayakken, grotje zien, plonsje doen vanaf de boot en de nacht erop doorbrengen was meer ons ding. Enkel opppassen voor luidruchtige, dronke en irritante oversociale Ieren!
Dan afscheid nemen van Lotte en hare Lover. Terug naar Hanoi en vluchtje boeken naar Saigon. Hier zijn we nu en dit is de toekomst:
Terug Saigon. Mekon en saigon enzo zien. 16e terug naar Gold Coast vliegen. 17e op de bus naar Sydney. Daar een weekje den toerist uithangen. En dan op 24 november terug richting Belgica vliegen om op onze donderdagavond afspraak te zijn om 22u in de Manger.
Groeten en tot binnen kort!
2 toeristen!
Update
Even kort Sam zijn verhaal aanvullen van mijn belevenissen met Vicky.
Nadat we dus inderdaad een zondvloed hadden overleefd en na 3 (drie!!!!!!) uur wachten Vicky eindelijk door de douane word vrijgelaten kan ik haar een beetje rond leiden in Australie. Eerst even de zon opgezocht in de sunshine coast en dan Sam afgezet in Sydney voor zijn trip naar de bergen.
Dan waren we uitgenodigd door ons hosts in shepparton voor een overnachting. Een gratis slaapplaats heb ik al geleerd niet af te slaan dus vertrokken we richting Melbourne. Na 2 dagen zijn we aangekomen en hebben we onze oude 'schuur' weer ingenomen. Na een dagje paardrijden in de bush en gigantisch veel koala's te hebben gezien was het tijd voor de Grampians en de Great Ocean Road. Deze plaatsen hadden nog niets verloren van hun pracht en schoonheid. Vicky was (uiteraard) onder de indruk en zelf even (niet lang) sprakeloos.
Na een nachtje Melbourne en een bezoekje aan mijn neef vertrokken we terug richting zon (Sydney). Daar hebben we nog heerlijk languit op het strand gelegen en van de zon genoten.
Een maand vliegt zo voorbij, zeker als je mekaar zo lang niet hebt gezien maar het was FANTASTISCH. Nadat ik Vicky had afgezet op het vliegveld kon ik Sam gaan afhalen in het station en konden we beginnen aan de verkoop van ons busje. Zoals als gemeld door Sam, met succes!!!!!!!
Nog enkele weetjes,
- naast een vrouw slapen is veeeeeel leuker als naast een man (sorry Sam)
- in totaal hebben we ongeveer 25.000 km afgelegd
- het busje verkocht hebben in minder dan 5 uur
- met de slogan erop; 'there is only 1 ride cheaper and thats your momma'
- sam al zijn charmes gebruikt heeft, ik heb hier fotos van en deze zijn niet voor publicatie vatbaar maar ik toon ze graag in bescheiden kring
- de dag van verkoop heb ik er tijdens parkeren nog een giga kras op gezet, 'no worries'
- we tickets hebben voor Australie \ Paraguay, GO AUSSIES!!!!!
- we enorm uitkijken naar Vietnam, gedaan met alleen maar goedkope boucht te kopen, dollars te tellen elke dag, publieke wc's te gebruiken, maar 2 maaltijden per dag te nuttigen, ...
Volgende update uit Vietnam
Laatste weken Aussie
Omdat het zolang geleden was, nog eens een korte samenvatting.
Na dus te zijn vertrokken in Shepparton, kwamen we terrecht in een ware zondvloed. En dat net op de dag dat we 8u moesten rijden naar Sydney om Lander zijn halve, spreekwoordelijke, trouwboek te gaan oppikken. Een ware bobslee rit en 8 u later kwamen we dan ook op nze bestemming terecht. En geen seconde te vroeg zo bleek. Het aardige koppel, waar we zolang hadden vertoefd, was namelijk zelf naar de schuur verhuisd, aangezien de rivier die de lokale bewoning kent als braaf beekje, was lichtjes buiten de oevers getreden. Eufimistisch uitgedrukt, aangezien deze overstroming heel het dorp onder water had gezet en volledig geisoleerd van de buitenwereld. Niet langer ons probleem dachten we egoistisch.
Op naar andere oorden. En dat deden we ook, nu met Vicky als extra passagier in een iets te klein busje. Dus wat is dan de oplossing? We dumpen de Sam maar in een surferstadje. Daar kan hij naar de mooie dames kijken en doen alsof hij een surferboy is. Sam kennende deed hij dat dan ook en slaagde met vlag en wimpel. In het doen alsof wel te verstaan, want een surfbord heeft hij niet aangeraakt.
Aangezien dit niets voor hem bleek te zijn, kwam het schoon koppel Sam uit zijn lijden verlossen. We brengen hem naar Sydney en we vragen of Bram aka Brammie aka The Ledgend aka Brakke niet enkele weekjes op hem wilt babysitten.
Zo gezegd, zo gedaan. Wederom dumpen we Sam en weg zijn wij. Vicky en Lander gaan een prachtige tour te gemoet. Maar al dit moois is reeds in vorige verhalen omschreven. Hun belevenissen, moeten ze zelf maar beschrijven. Daar weet ik als huidig auteur niet zoveel van.
Brammie was echter niet in Sydney, maar in de bergen. Dus hup, Sam de bus op richting Thredbo. Het derde duurste skigebied van de wereld, naast het duurste, Perisher.Dus u hoort het al komen, dit is niet van de gratuit. Bijgevolg enkele uurtjes werken om de accomodatie en het buffet er uit te halen was de deal. Maar aangezien er buiten snowboarden niet echt veel te doen is in het hotel 'river Inn' werden enkele uurtjes al gauw 60 uren week. Wat dan weer een aardig zakcentje opleverde. Van afwasser naar souschef naar een beetje chef. En dat allemaal in1 week!! van een carriereboost gesproken.
Voor de rest, u weet hoe het er in een skigebied en apres skigebied aan toe gaat. Dus daar moet ik geen tekeningetjes bij maken...
Na voldoende tijd in de bergen te hebben doorgebracht. Tijd om terug te gaan naar het buske. Na een mooie/saaie/overbodige/maar toch ludieke toeristische tussenstop te hebben gemaakt in Canberra,met de enige goedkope bus, terug naar het leven in het buske.
MAAR, het zijn de laatste, want op ditogenblik staat ons busje voor de deur met deprachtig beschreven vellen : For Sale! Cheap! LPG en vooral 4000 dollaaar alstemblieft!!!
Yours truely Slamder
\'T Vervolg
Gegroet allen,
Eindelijk een momente tijd gevonden om het tijdelijke vervolg af te maken.
We pikken de draad op waar we gebleven waren. Na te vertrekken bij de zeer gastvrije familie Marie Helene - Andrew - Megan, trokken we richting Warnambool. In dit stadje begint of eindigt de route langs de oceaan. Afhenkelijk van waar je dus vertrekt. En 1 gigantische krater en 2 minigolfspelletjes later (beide gewonnen door Lander met het kleinste verschil, ookal was Sam de enige die een hole in one kon slagen) vertrokken we naar Torquay. Het einde (of begin, afhankelijk van welke richting je uitgaat) van de route. Van heel deze rit was de eerste (of dus laatste) helft de meest spectaculaire; apostelen, Londense bruggen, ... Kortom een hoop stenen die binnen enkele decennia niet meer te aanschouwen zulen zijn.
Halverwege de route waren we het beu en besloten we een nacht door te brengen op een gratis camping ergens in de bush. De nacht werd uiteindelijk een lang weekend. En zoals jullie waarschijnlijk zel hadden rieken aankomen, werd de nood aan een verfrissende douche zeer urgent.
Daarom misgebruikten weonze sociale gaven en kwamen weeen dag later aan in Geelong waar we werden uitgenodigd door een hippie familie die er niet beter had op gevonden dan met hun drie gezinnen een heel klooster op te kopen. Hier verbleven ze dan ook als een echte hippie commune. 1 woord; FANTASTISCH! Zo'n huis/domein daar teken ik voor! Hun gangenen paadjes en kamers en kruisvormige broebelbaden bleven maar komen!
Bedankt voor hun gastvrijheid, maar Melborne wachtte op onze aanwezigheid. Tenminste, dat dachten wij. Daar aangekomen in het midden van de spits bleek niets minder waar te zijn. Nog sneller dan de rode duivels een tegengoal binnenkrijgen, waren we terug weg uit het centrum. Het busje dumpen en met de trein naar het centrum om daar Lander zijn kwart eeuw te vieren. Met een overnachting in een kwalitatieve hostel. Schoon stad, maar veel regen. 1 weekend was hier voldoende.
Maar als je ergens in australie mensen kent ga je er toch even goede dag zeggen... Zeker als het familie is. Dus even een bezoekje brengen bij een neef was voor Lander een uitstekend moment om de familiale banden te versterken.
Om een of andere duistere reden zitten we nu echter reeds 2 weken in Shepparton verdoken. Hoe we hier beland zijn??? Via ons Annie. Ergens gaandeweg leren kennen. Gaf ons haar nummer. En nu, zoveel weken later wonen we bij hen in de schuur. Schuur? Schuur? Zeg niet zomaar schuur tegen een schuur die is omgebouwd tot half appartement! Inclusief home cinema op groot projectiescherm, met eigen pooltafel en WII - sports/fit/... Douche,WC, haardvuur,... Groter dan een gemiddeld appartement in de fort V straat in Edegem.
En levenswijsheden dat we hier op doen. Al is het maar de geheimen van het hout hakken, schilderen, siliconen spuiten, schuren van allerlei houtsoorten,... te ontdekken. NIets van deze zaken kan ons ooit nog in de weg staan. Deze technieken hebben we ons volledig eigen gemaakt. In ruil voor voedsel en onderdak en een aardig zakcentje.
Dus waarde collega's, familie, vrienden (die wij met plezier nog 3 maanden verder jaloers meken met deze trip) Nu weten jullie alles van onze whereabouts ( of toch hetgene voor publicatie vatbare) Post gerust verder reacties bij foto's en verhalen. En af en toe laten we ook iets van ons horen!
Cheers!
Greeet osien root
Aangezien bepaalde individuen vragen achter meerder verhalen en de prijs daarvan, kunnen de onderhandelingen hierbij beginnen.
De prijs van 1 verhaal bedraagt ongeveer 45 dollar. De prijs van een kratje bier. De prijs van een interessant verhaal met inhoud bedraagt +- 70 dollar de prijs van een goede naftbak.
Nonsens krijgen is gratis.
Zoals u dus reeds kan lezen zijn we de grote oceanische route gepasseerd. De is namelijk niet zo groot als zijnnaam zou doen vermoeden. 'Slechts' 250 a 300 km. Onderweg kan je de eerste 100 km wel om de 300 meter stoppen om een of andere hippe rotsenformatie te zien.
Maar dat is op de feiten vooruitlopen. We zullen het verhaal chronologisch houden. Na de Uluru en kings Canyon in centraal Australie zij we verder naar beneden gereden. Onderweg wat stadjes gezien; port augusta, Marla, Cooper Pedy. In dit laatste stadje woont iedereen onder de grond. Ik denk gezien hun uiterlijk voorkomen dat dit ook het beste is. Omdat deze locatie dus een redelijk spookachtig voorkomen heeft hadden ze er niets beter op gevonden om Mel Gibson hier te droppen. Die kon het dan weer niet laten om er een ruimtefilm op te nemen 'Mad Max' en achteraf al zijn rommel van ruimteschepen maar te laten liggen.
In ieder geval, de temperatuur ging stevig naar beneden en tegen dat we aan Adelaide aankwamen, waren we verkleumd. Schoon stad, maar om er te kamperen was geen sinecure. Tegen dan waren we het leven in een buske ook even spuugzat. Vooral na het luminieuze idee om binnen onze biefstuk te bakken omdat het buiten aan het gieten was. Met alle geurhinder als gevolg.
Omdat we redelijk sociaal zijn aangelegd maken wij nogal snel contacten. Dit hadden we ook gedaan in centraal australie. Onze nrs achtergelaten bij een koppel die woonachtig zijn in de buurt van Adelaide. De dag dat de regen ons te veel werd kregen we dan ook telefoon van hen dat we daar welkom waren. Reders in nood. Bij deze mensen hebben we de nacht doorgebracht! Ons verfrist tot 2 maal toe! En pizza en ontbijt gekregen. (En vele pintjes gedronken).
Nogmaals Merci Marie-Helene, Andrew, Megan, et les chats! (avec seulement trois jambes,...)
Dat brengt ons dus terug bij the great ocean road. Waar we ondertussen bijna door zijn. Prachtige foto's (volgen nog)net zoals de rest van het verhaal. (tijd van internet gebruik is op)
Groeten,
Sam en Lander
Centraal in Australie
Eindelijk aangekomen in Alice Springs na ettelijke dagen rijden. We zijn verleden vrijdag vertrokken uit Cairns, na daar een week te hebben gechillt. En ons helemaal op te laden voor de lange trip door de outback. Vanuit Cairns zijn we dan via Mount Surprise(weinig verrassingen hier) - Normanton - Mount Isa - Tennant Creek (Devils Marbles)in Alice Springs aangekomen. Laat u niet misleiden, tussen elke 'stad' ligt er gemiddeld 8h rijden. Door een godverlaten landschap van bomen, bergen, roadkills en veel zand. Altijd rechtdoor dus de weg vinden is niet moeilijk.
Nogal een ervaring, en we zijn er sneller geraakt als verwacht. We hadden wat problemen ingecalculeerd met ons busje (gedoopt als Jesus Derrick) maar tot nu toe 'scheurt' deze nog tegen 110 over de Australische wegen. Duimen maar en hout ;-) vasthouden. Alleen swingen de prijzen van LPG en petrol hier wel de pan uit. Dus budgetteren is de boodschap.
Dus nu kunnen we weer even uitrusten (het is tenslotte vakantie)en ons tripje plannen naar Ayers Rock.
Nog enkele 'interessante' weetjes:
* we hebben al +/- 35 ajuinen opgegeten
* Sam is al zijn handdoeken al kwijtgespeeld (heeft er nog 1 teruggevonden via behulpzame camping ranger)
* Ons dagelijks ontbijt bestaat uit: boterham met vlees (lander) - kaas (sam) + ajuin + tomaat + mosterd + zout en peper ==> dit zijn we na 4 weken echt wel kostbeu dus hebben we gisteren pakje boter gekocht voor de afwisseling. Luxe!
* Het is hier 's avonds in de woestijn bitter koud (was Lander niet echt op voorbereid)
* Toe te voegen aan lijst van verloren voorwerpen: 1 bankkaart, 1 short van Sam( na 1 week op miraculeuze wijze terug te voorschijn is gekomen, bedankt Jesus), meerdere messen,ons respect voor mekaar, ... .
* Vogels zijn onze vrienden niet, ofwel stelen ze ons eten van de bbq ofwel belagen ze ons vanuit de lucht
* Hier zijn evenveel levende kangeroes als vissen, NIHIL! Tot nu toe 45 dode kangeroes en 1 dode vis gezien. Levende kangeroes 8 en vissen 0.
Onze inspiratie voor de avondmaaltijden is op dus alle suggesties zijn welkom, als het maar goedkoop is.
Voor foto's zullen jullie nog even moetenwachten, ben mijn kabeltjenamelijk vergeten in wagen.
Lander en Sam
In tussentijd
Gegroet,
Enkele weken geleden dat er hier nog iets is opgezet. Nu hebben we terug even internet dus een kleine update.
Buske gekocht. En beginnen rondrijden. Nog wel in de buurt van Brisbane. Want we hebben hier een rekening geopend en moesten een week wachten op de bankkaart. Dus wat zaken in de buurt gaan bekijken dan terug brisbane om echt te vertrekken. We gaan jullie besparten van alle details (plus dat zou teveel worden om allemaal te typen). Zaken die we hebben gezien: coolangatte, Mooloolaba, Fraser Island, wat nationale parken (met triestige watervalllen), Airlie beach, ... En dit weekend Whitsunday Islands.
Volgens ons leve er niet echt kangoeroes in Australie. Ze leggen er enkel 10talle dode langs de weg en laten er 1 levende los die dan af en toe een acte de presence opvoert. Nu het toeval wil dat we die ene dan ook hebben gezien. ( lees bijna aangereden )
Voor de rest zijn hier niet echt gevaarlijk dieren hoor. Het engste dier is ne gewone vogel die het brood letterlijk uit uw handen komt eten. Goe gelachen met die angstige duitse tussen dertig agressieve meeuwen.
Soit, proberen nu om foto' s te posten, maar weet niet of dit gaat lukken. is de eerste keer met de nieuwe camera. So, Fingers Crossed.
En tot de volgende!
Cheers
Sam en Lander
Aangekomen!
Hey,
deze ochtend zijn we dan eindelijk geland in Brisbane rond half 7. Na verschillende vermoeiende vluchten (bedankt Russische oma, lange wachttijden, onuitputtelijke schreeuwende baby's, ... ) waren we maar wat opgelucht. Alle geluk hebben we een paar WK matchen kunnen meepikken.
We hebben geen problemen gehad met bagage of de 'Border Patrol', Ging echt vlot allemaal.
Nu hebben we ons ingecheckt in een hostel en hebben we al even de stad Brisbanekort verkend. Al liepen we er beide eerder als 2 verwarde en gedesorienteerde toeristen rond. Onze biologische klok is helemaal onderstenboven gedraaid. Even aanpassen dus.
Het is hier een heerlijk weertje, z'on 20 graden met een zacht zonnetje. Ideaal dus om te acclimatiseren.
Nu eerste dagen even op onze plooi komen en beginnen uitkijken naar een busje.
Tot de volgende!
Lander en Sam