Gegroet allen,

Eindelijk een momente tijd gevonden om het tijdelijke vervolg af te maken.

We pikken de draad op waar we gebleven waren. Na te vertrekken bij de zeer gastvrije familie Marie Helene - Andrew - Megan, trokken we richting Warnambool. In dit stadje begint of eindigt de route langs de oceaan. Afhenkelijk van waar je dus vertrekt. En 1 gigantische krater en 2 minigolfspelletjes later (beide gewonnen door Lander met het kleinste verschil, ookal was Sam de enige die een hole in one kon slagen) vertrokken we naar Torquay. Het einde (of begin, afhankelijk van welke richting je uitgaat) van de route. Van heel deze rit was de eerste (of dus laatste) helft de meest spectaculaire; apostelen, Londense bruggen, ... Kortom een hoop stenen die binnen enkele decennia niet meer te aanschouwen zulen zijn.

Halverwege de route waren we het beu en besloten we een nacht door te brengen op een gratis camping ergens in de bush. De nacht werd uiteindelijk een lang weekend. En zoals jullie waarschijnlijk zel hadden rieken aankomen, werd de nood aan een verfrissende douche zeer urgent.

Daarom misgebruikten weonze sociale gaven en kwamen weeen dag later aan in Geelong waar we werden uitgenodigd door een hippie familie die er niet beter had op gevonden dan met hun drie gezinnen een heel klooster op te kopen. Hier verbleven ze dan ook als een echte hippie commune. 1 woord; FANTASTISCH! Zo'n huis/domein daar teken ik voor! Hun gangenen paadjes en kamers en kruisvormige broebelbaden bleven maar komen!

Bedankt voor hun gastvrijheid, maar Melborne wachtte op onze aanwezigheid. Tenminste, dat dachten wij. Daar aangekomen in het midden van de spits bleek niets minder waar te zijn. Nog sneller dan de rode duivels een tegengoal binnenkrijgen, waren we terug weg uit het centrum. Het busje dumpen en met de trein naar het centrum om daar Lander zijn kwart eeuw te vieren. Met een overnachting in een kwalitatieve hostel. Schoon stad, maar veel regen. 1 weekend was hier voldoende.

Maar als je ergens in australie mensen kent ga je er toch even goede dag zeggen... Zeker als het familie is. Dus even een bezoekje brengen bij een neef was voor Lander een uitstekend moment om de familiale banden te versterken.

Om een of andere duistere reden zitten we nu echter reeds 2 weken in Shepparton verdoken. Hoe we hier beland zijn??? Via ons Annie. Ergens gaandeweg leren kennen. Gaf ons haar nummer. En nu, zoveel weken later wonen we bij hen in de schuur. Schuur? Schuur? Zeg niet zomaar schuur tegen een schuur die is omgebouwd tot half appartement! Inclusief home cinema op groot projectiescherm, met eigen pooltafel en WII - sports/fit/... Douche,WC, haardvuur,... Groter dan een gemiddeld appartement in de fort V straat in Edegem.

En levenswijsheden dat we hier op doen. Al is het maar de geheimen van het hout hakken, schilderen, siliconen spuiten, schuren van allerlei houtsoorten,... te ontdekken. NIets van deze zaken kan ons ooit nog in de weg staan. Deze technieken hebben we ons volledig eigen gemaakt. In ruil voor voedsel en onderdak en een aardig zakcentje.

Dus waarde collega's, familie, vrienden (die wij met plezier nog 3 maanden verder jaloers meken met deze trip) Nu weten jullie alles van onze whereabouts ( of toch hetgene voor publicatie vatbare) Post gerust verder reacties bij foto's en verhalen. En af en toe laten we ook iets van ons horen!

Cheers!

Sam en Landrew/Lando/Flanders/Land@#$%